Bij hoofdpersoon Arend Wijtman is keelkanker geconstateerd, zodat spreken onmogelijk wordt. Om met zichzelf in het reine te komen, ontvlucht hij de wereld op een eiland. Daar verdwijnt een elfjarig meisje en de recherche stelt een onderzoek in. De eenzaamheid van Arend neemt toe; alleen de meeuwen houden hem gezelschap; hij helpt er een uit zijn lijden en dan volgt zijn ontreddering. Hij verdrinkt zich. Nog enkele andere personen treden op, kennelijk om het thema van het boek te ondersteunen: de fundamentele eenzaamheid van de mens. Dit is tegelijk de zwakke plek van deze roman: