Het debuut van Alberts, dat het nog steeds waard is gesignaleerd te worden als een roman die 'over de tijd heengrijpt'. Aan het begin van het boek ziet een klein jongetje een rijtuig achter de bomen verdwijnen, enkele bladzijden verder verschijnt het bos, maar beide categorieën blijven zichtbaar, het hele boek door. Het lijkt zelfs alsof Alberts met dit boek de zegswijze 'door de bomen het bos niet meer kunnen zien' voortdurend aanvalt, en op die manier ook een aanval doet op degenen die dergelijke dooddoeners gebruiken. Alberts maakt zowel de bomen als het bos levend, vanuit het perspectief van een kind dat 'groot' wordt. Zoals bepaalde mensen niet in de massa verloren gaan, gaan Alberts' bomen niet in het bos verloren: bomen en mensen hebben bij deze auteur veel gemeen.
(Biblion recensie, Aldert Walrecht.)