Er is een alwetende ik-verteller aan het woord die, filosofisch gezien, wellicht nog het best te beschouwen is als een schaduw van de hoofdpersoon Oscar Kristelijn. Vanaf het moment dat deze als leraar op school verscheen was hij, de even ambitieuze als beminnelijke, niet meer over het hoofd te zien. Oscar wilde deel uitmaken van de gemeenschap, 'erbij horen', maar slaagt daar - in de ogen van de buitenwereld althans - uiteindelijk niet in. Waarom hij handelt zoals hij doet, niet schoorvoetend maar met opgeheven hoofd, is voor zijn omgeving een raadsel. Trouw aan zichzelf? Voor hemzelf de (voorlopige) kroon op zijn levenswerk? Of een (wrange) prijs die hij moet betalen?