Tussen mes en keel beschrijft hoe een op het eerste gezicht vrolijke auteur terechtkomt in de draaikolk van depressiviteit. Hoe hij daardoor zijn liefde, huis en omgeving, en uiteindelijk zijn werkkracht verliest. Hij wil niets liever dan dood zijn, elke dag opnieuw, maar besluit, geprest door zijn omgeving, de psychiatrie een kans te geven. Hij laat zich opnemen in een kliniek, test allerlei medicijnen uiten begint daarnaast, onder veel voorbehoud, aan gesprekstherapie. Zodra hij ontslagen wordt doet hij, na een korte uitbarsting van desolate euforie, opnieuw een zelfmoordpoging, en dit keer wordt hij het ziekenhuis per ambulance binnengereden. Is het mogelijk om levend uit het dodenrijk terug te keren?