Hugo en Emilie zitten in het donker op de bank. Hugo is de ‘moderne auteur’ die verdacht veel op Couperus lijkt, maar het volgens de roman zelf niet is. Hij heeft Emilie een sprookje verteld. Eentje die nooit opgeschreven zal worden. Hugo bezweert Emilie dat hij het verhaal nooit zal verkopen. Het zal niet achter het glas bij de boekhandel komen te liggen, het wordt niet gelezen en niet bekritiseerd. Het is voor Emilie en voor haar alleen. Later wordt Hugo door zijn geliefde aangemoedigd om het ‘lichtspel’ van zijn kunst toch weer te gaan delen met anderen. Emilie neemt het op voor lezers van literair werk. Blijft Hugo schrijven?